Wereldautismedag: Autisme Werkt (2019)

Het is vandaag (dinsdag) Wereldautismedag, en het thema is Autisme Werkt. Er worden in het hele land talloze activiteiten over dit onderwerp georganiseerd, congressen gehouden, blogs geschreven en workshops gehouden. Zoals bij alles heb ik ook hier weer een mening over, en nog wel een goed gefundeerde ook nog eens! Want deze autist werkt al haar hele leven. Of ja, sinds de jaren 90. Autishirt

Ik vind het soms moeilijk, als mensen zeggen “Oh ik kan niet werken want ik ben autistisch…” Ik vind dat lastig voor te stellen; ik heb zelf gewoon nooit een keuze gehad. Niet werken? Dan ook geen geld, geen eten, geen onderdak. En voor mij geldt altijd “als ik het kan (of niet kan), dan ga ik er vanuit dat iedereen het kan (of niet kan)”. Mijn inlevingsvermogen is wat dat betreft niet al te groot. Dat weet ik, en daarom vind ik het heel moeilijk om me uit te spreken over het onderwerp ‘autisme en werken’, want ik heb dan weliswaar geleerd dat het niet voor iedereen is weggelegd, maar ik ‘voel dat niet zo’. En dus kan ik me maar het beste beperken tot mijn eigen specialiteit: zelfstandig ondernemen met autisme.

Ik heb hier op mijn blog al vaker gesproken over mijn studie- en werkverleden. Ik wist al heel vroeg dat ik niet voor een baas kon werken, en heb heel bewust toegewerkt naar een loopbaan als zelfstandig ondernemer. Dat was voor mij de beste stap, maar dat is natuurlijk niet voor iedereen weggelegd. Niet iedereen heeft de benodigde discipline, of kan tegen de onzekerheid, of tegen de stress van de deadlines. Ik kan dat wel, en voor dat wat ik niet kon heb ik ‘trucjes’ ontwikkeld. Zo kan ik niet altijd op mijn lichaam rekenen (migraine, energiegebrek), en dus heb ik geleerd ruim te plannen. En ik kan niet werken als ik te veel externe afleiding heb, dus ik heb geen gezin.

Ik kan me mijn leven niet inbeelden zonder mijn werk. Mijn werk vormt ook een groot deel van mijn identiteit, van wie ik ben. Ik kan me dan ook voorstellen (of proberen voor te stellen) dat het heel erg frustrerend is wanneer je, als hartstikke slimme autist, maar niet aan een geschikte baan kan komen. Want bij de meeste autisten gaat het niet om een gebrek aan wil, of om een gebrek aan kennis of vermogen, maar vaak zijn de omstandigheden waarin ze moeten werken niet geschikt. De meeste autisten kunnen niet functioneren in een drukke kantoortuin, of in een chaotische werkplaats. Gelukkig zijn er tegenwoordig steeds meer instanties en ondernemingen die zich daardoor niet laten tegenhouden en die zich actief inzetten voor een geschikte werkplek voor autisten, of die autisten begeleiden bij het uitvinden of zij geschikt zijn om zelfstandig te ondernemen. En dat is mooi, dat noem ik een stap in de goede richting.

Eind vorig jaar kwam het boek van Marijn Bon uit, ‘Ondernemen(d) met autisme‘, waaraan ik mocht meewerken. Het is een reeks portretten van zelfstandige ondernemers met een vorm van autisme. Het is een heel diverse groep, met veel verschillende beroepen. Achter in het boek staan handige tips en aanwijzingen voor autisten die overwegen om ook de stap naar zelfstandig ondernemerschap te zetten. Ik kan het je echt aanraden om, als je zelf nog twijfelt over ondernemen, dit boek aan te schaffen. En als je specifieke vragen hebt over ondernemen met autisme, dan mag je altijd contact met me opnemen (liefst via e-mail op info@proactive-translations.nl), dan zal ik mijn best doen om je vragen te beantwoorden.

Dit jaar ga ik me, naast het vertaalwerk, ook verder toeleggen op het geven van lezingen (over ondernemen/studeren/werken met autisme en over ondernemen voor vertalers) en op het geven van cursussen over deze onderwerpen. Hoe dat zich gaat ontwikkelen, hoor je later dit jaar.

Ik wens iedereen een fijne autismeweek, een top Wereldautismedag en hopelijk dragen we allemaal op onze eigen manier een beetje bij aan wat meer begrip voor en kennis over autisme!

 

Advertisements
Posted in Uncategorized | 2 Comments

Wandelen met de hondjes

(dit verhaal werd in de aanloop naar de autismeweek al gepubliceerd als een Twitter-draadje door @jouwvertaler)

Omdat het bijna is, even een persoonlijk verhaaltje (hoef je verder niks mee, ter leeringh ende vermaeck). Als je mij ontmoet, denk je ‘grappig mens, beetje luidruchtig, maar verder wel sociaal enzo’. Maar dat sociale kost energie. Energie die ik niet altijd heb.

Ik heb twee honden. Allebei 12 jaar, dus ik heb ze al 12 jaar. Toen hondje 1 kwam, heb ik een hondentoilet in de tuin gemaakt, want ik kan gewoon niet elke dag 5 keer met de hond(en) gaan wandelen. Niet omdat ik dat fysiek niet kan, maar geestelijk trek ik dat niet. Niet zozeer het wandelen zelf, of de hondjes, maar vooral de andere mensen die ik dan tegenkom. Ze willen praten, de honden aaien, of ze hebben zelf een hond en dan ‘moeten de hondjes even snuffelen’ (echt zo’n idiote redenering…vragen om ruzie als je het mij vraagt).

Enfin, al die interacties maken het wandelen met de honden voor mij echt zeer energieverspillend, dus ik heb het 12 jaar maar mondjesmaat gedaan. Maar sinds ik twee weken geleden met project Tuin ben begonnen (de hele tuin is opnieuw ingedeeld), heb ik het hondentoilet laten betegelen. En nu moet ik dus elke dag de honden uitlaten. Heel normaal, zou je denken, dat doen mensen met honden nou eenmaal. Maar ik heb al twee weken zo weinig energie, omdat ik al mijn beschikbare energie moet besteden aan het buiten de deur gaan met de honden. Ik loop echt op mijn tandvlees.

Maar goed, ik houd vol, ik ben erg blij met mijn nieuwe tuin, dus ik hoop dat ik er na 12 jaar toch aan kan wennen dat het zo hoort, de hondjes uitlaten. Maar dit is voor mij dus ook autisme: alles buitenshuis kost energie. Was getekend: de kluizenaar (mijn bijnaam in de familie)

hondjes chill

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Zingeving

AutishirtGisteren gaf Annelies Spek, autoriteit op het gebied van autisme (bij vrouwen) een lezing over stressregulatie en zingeving bij Autismepunt in Eindhoven. Een thuiswedstrijd, want Autismepunt zit echt letterlijk bij mij om de hoek, dus ik kocht een kaartje en was erbij. En wat was ik blij dat ik erbij was!

Het is als autist soms echt enorm fijn om iemand die niet autistisch is, te horen uitleggen hoe je (het publiek bestond uit autisten én hulpverleners) het beste kunt omgaan met (mensen met) autisme. De lezing, van anderhalf uur, voelde voor mij als een warm bad, alsof er iemand voor de zaal mijn handleiding stond voor te lezen.

Over het eerste deel, stressregulatie, wist ik al veel, en daar ben ik in de afgelopen jaren sinds mijn diagnose ook steeds beter in geworden. Dit was vooral bevestiging van wat ik al wist, maar op een heel fijne, heldere manier.

Het tweede deel, zingeving, dat was waar ik echt voor kwam. Want daar worstel ik soms nogal mee. Wat is zingeving? Voor mij is dat toch dat je op het einde van je leven achterom kijkt en bedenkt ‘ja, het heeft nut gehad’. Maar dat is mijn definitie, en dat is misschien niet de beste, of verstandigste. Want ik hang hier dus heel mijn bestaan aan op: heeft mijn leven nut? En als ik nu even de tussenstand opmaak, denk ik vaak: nee, geen enkel nut. Ik plant me niet voort, ik deel mijn leven met niemand. Ik doe niks voor het nut van het algemeen. Ik leef, en daarmee heb je het wel gehad. Veel mensen in mijn omgeving spreken dat tegen, gaan me dan vertellen dat dat niet zo is, en illustreren dat dan met voorbeelden, maar in mijn beleving is het zoals ik het voel. Ik heb daar ook verder geen vervelende gevoelens bij, ik ben er niet depressief bij, maar nut? Nee, echt het nut zie ik er niet van in.*

Hoe komt dat nou? Daar heb ik wel een verklaring voor. In mijn hoofd zitten definities van dingen, en zoals die definities zijn, zo moét alles. Ik heb daar in eerdere therapietjes al hard aan gewerkt, want mijn definitie van een ‘relatie’ is bijvoorbeeld ‘een man en een vrouw die een huis delen en een gezin stichten’. En terwijl dat dus mijn definitie is, is het tegelijkertijd mijn schrikbeeld, want ik moet er niet aan denken dat ik mijn huis moet delen met iemand, en een gezin stichten kan (en kon) ook al niet. Maar toch is het mijn definitie, en als een relatie dus niet volgens die definitie is, ‘klopt’ het voor mij niet. Inmiddels weet ik rationeel gezien dat het niet per se zo hoeft te zijn, maar dat moet ik mezelf wel heel vaak voorhouden, het aanpassen van mijn definitie(s) wil maar niet automatiseren, zeg maar.  (Dit geldt overigens alleen voor MIJN relaties, als andere mensen andere relaties hebben, van vanille tot polyamorie, dan maakt me dat helemaal niks uit!)

En daar knelt ook de schoen bij het ouder worden, bij het zoeken naar zingeving in mijn leven: mijn eigen definities zitten me in de weg. ‘Je moet nuttig zijn voor de samenleving’ (maar ik heb helemaal geen energie om dingen voor andere mensen te doen, en dat is mijn definitie van nuttig zijn). ‘Als je ouder wordt, zorgen je kinderen voor je’ (en die heb ik niet, dus wat moet ik nou?). Je moet een huis kopen en afbetalen’ (de verplichting van het bezitten van mijn huis valt me soms enorm zwaar). Je moet altijd hard werken’ (maar mijn hoofd en lijf zijn het daar helemaal niet mee eens, en dus kan ik vaak alleen maar werken en is er weinig tijd over voor andere dingen). Zomaar een greep uit de ‘definities’ die mijn leven bepalen.

Als ik dat soort rigide definities nou eens zou kunnen leren loslaten, dan zou het leven volgens mij best wel wat leuker kunnen worden, wat meer zin kunnen krijgen… Dus dat wordt het nieuwe doel. Leren accepteren dat mijn leven niet hoeft te voldoen aan die strenge definities in mijn hoofd, en hopelijk ook leren dat die definities aanpasbaar zijn.

Een mooi detail uit de lezing van Annelies was overigens een dia over een onderzoek naar succesvolle vrouwen met autisme (volgens mij uitgevoerd in Australië).

onderzoek succesvolle vrouwenAnnelies vertelde dat deze vrouwen vaak schrijven (dat doe ik ook!), dat ze vaak hun eigenwaarde uit hun werk halen en hun eigen baan hebben gecreëerd (dat heb ik ook!), en dat zij hun sociale netwerk heel klein houden (moi aussi!)

Deze herkenning deed mij even volschieten. Ik kreeg hierbij echt het gevoel dat ik op de goede weg ben. Maar er is ruimte voor verbetering, dat zeker. En daar ga ik dus aan werken.

 

 

 

* (Overigens was dat een interessant stukje in de lezing: uit onderzoek was gebleken dat bij NT’s (neurotypische mensen, dus zonder autisme) van de mensen die denken dat het leven geen zin heeft, 99 procent depressief is. Bij autisten is dat maar de helft. Die denken veel feitelijker over dat het leven weinig zin heeft, zij worden daar niet per definitie depressief van.)

 

Posted in Uncategorized | 2 Comments

Wereldberoemd in heel Nederland ;-)

Even een kort bericht tussendoor (ja, ik zou meer moeten bloggen, maar het is zo druk op het werk…sorry!)

Onlangs verschenen er twee boeken waaraan ik mocht bijdragen. Het eerste boek is What’s wrong with me: faces of DSM, van Vittorio Bussato en Peter Valckx. Hierin staan 40 portretten van mensen met een diagnose volgens de DSM, het diagnostische handboek. In dit boek staat mijn verhaal, van diagnose tot nu. Ik ben erg trots dat ik op deze manier een beetje kan bijdragen aan de beeldvorming rondom Autismespectrumstoornis.

Het tweede boek was het boek ‘Ondernemen(d) met Autisme‘ van Marijn Bon. Hierin staan 12 portretten van ondernemers met autisme, waarvan ik er eentje ben. Ook hier weer erg trots op. Het boek werd gepresenteerd tijdens een symposium in Duivendrecht, waar ik ook werd geïnterviewd over ondernemen met een autismespectrumstoornis.

Ik op het podium tijdens het symposium

Prachtige foto van Monique Post bij mijn portret in het boek van Marijn Bon

Daarnaast heb ik ook nog een mooie lezing gegeven over studeren met autisme, voor docenten van de ITV (vertalersopleiding) in Utrecht. En ik zat in een paneldiscussie over werken als freelancer, bij de VZV (beroepsvereniging). Kortom, het was een drukke tijd, waardoor ik geen tijd had om te bloggen. Maar vrees niet, ik wil de week tussen kerst en oud en nieuw vrij nemen om toch wat meer te kunnen bloggen en schrijven (aan dat boek wat er ooit moet komen, en dat voorlopig de werktitel ‘Wéér een boek van een autistische vrouw’ heeft. )

Tot zover mijn korte update! Take care!

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Saaie vakanties

De vakantie zit er weer bijna op, kinderen in het zuiden van het land maken zich klaar om weer naar school te gaan. Op social media zie ik overal foto’s van kinderen die zich vermaken op campings, op kinderkampen, in pretparken. Ik hoor van de kinderen van vriendinnen dat ze eerst met hun vader naar die vakantiebestemming zijn geweest, en daarna nog met mama naar een andere, en daarna nog naar een of ander kamp (meestal met een thema, zoals ponykamp, of zeilkamp) zodat moeders en vaders zelf nog even weg kunnen. Zelfs vakanties zijn tegenwoordig volgepakt met gebeurtenissen.

Ik ben blij dat ik nu, in deze moderne tijd, geen kind ben. En al helemaal geen autistisch kind van gescheiden ouders. Ik zou er niet aan moeten denken dat ik eerst met mijn vader drie weken weg zou moeten, en dan nog eens drie weken van alles zou moeten doen met mijn moeder.

Toen ik klein was, gingen we meestal vier weken kamperen in Frankrijk of Spanje. Wekenlang in de zomerwarmte op het strand, ik meestal met een boekje en vooral zonder activiteiten. Mijn ouders wilden nog wel eens dingen ondernemen, maar vaak maakte ik daarover zoveel stampij dat ze die plannen snel lieten varen. (Hoera voor de auti-meltdowns!) Behalve die ene keer, toen we ergens in de Spaanse bergen ezeltjes moesten gaan rijden. Ik word nog boos als ik daar aan denk. Uren door de bergen rijden (bleghhhh kots), daarna ergens op een stoffige manege op een vieze ezel rijden en daarna verplicht ‘gezellig doen’ met andere kinderen aan de kindertafel in een of ander vaag restaurant waar we dan meestal ook nog konijn ofzo moesten eten, of een of andere andere plaatselijke delicatesse…Hou op schei uit! Gelukkig kwam aan al dat vakantiegedoe een einde (door de scheiding van mijn ouders) en hoefde ik niet langer mee met mijn ouders op ingewikkelde reizen. autistische nous

Mijn ideale vakantie vroeger was zes weken absoluut nietsdoen bij mijn opa en oma. Die wilden hooguit eens per week met de bus naar de broer van opa in een stad ietsje verderop, en meestal ging zelfs dat niet door omdat ik altijd reisziek werd in de bus. Ik zie mezelf nog spelen, op de met een Perzische loper gestoffeerde trap, een ideale locatie om mijn Barbie-camping te situeren (ik deed namelijk net alsof het een camping in de bergen was, met verschillende niveaus…daar was die trap perfect geschikt voor). En hoe opa en oma dan alle mogelijke moeite deden om maar vooral mijn speelplezier niet te verstoren, ook al moesten ze daarvoor halsbrekende toeren op die trap uithalen. Of ik speelde winkeltje met opa: ik kreeg een grote schaal fruit en wisselgeld, en dan was de dekenkist de toonbank. Opa kwam dan een appel en een peer kopen, en dan moest ik uitrekenen hoeveel dat was, en wisselgeld geven (spelletjes met opa hadden altijd een zeer leerzaam element, spelen voor de lol deden we nooit, wij Aspergers).

Er leek aan die vakanties geen eind te komen. Ik las de halve bibliotheek leeg, en niemand die me stoorde, ik hoefde nergens naartoe en ik verveelde me op het eind zo erg dat ik niet kon wachten om weer naar school te gaan. Dat waren mooie jaren, daar denk ik met weemoed aan terug.

F (15) vindt het ook wel prima, dat thuisblijven. Af en toe een tripje naar de familie in Vinkeveen, of een stedentrip met haar moeder, maar vooral thuisblijven vindt ze geweldig. Ze werkt een klein beetje (oppassen), ze mest haar hele kamer uit, ze speelt Sims, ze kijkt filmpjes en komt tot rust. Daar is een vakantie voor, vind ik zelf. Na de vakantie moeten ze hard genoeg aan de slag. Eigenlijk wens ik iedereen een saaie vakantie. Die lijken namelijk ook nog eens extra lang!

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Mensen kijken

Afgelopen week zaten we in de auto: zusje V, nichtje F en ik. F had al een paar keer iets gezegd over de reclameborden die hier in de stad staan voor Park Hilaria, de grote kermis van Eindhoven. Ze zei dat ze er niet naartoe wilde, en toen zei ik dat ik wel graag een keer naar een ‘blauwe kermis’ zou willen: dat zijn speciale uren op de kermis waarop de felle lichten en de harde muziek zachter staan of zelfs uit, zodat mensen die niet goed tegen allerlei prikkels kunnen (autisten etc.) ook een keertje naar de kermis kunnen.

Nou, dat was nou ook weer niet de bedoeling, vertelden de huisgenoten. Want het leukste van de kermis is toch wel: mensen kijken. Totale verbazing op mijn gezicht: hoezo is dát het leukste van een kermis? Het leukste van een kermis is toch de bewegende attracties? En de suikerspinnen en vette hap? Maar toch niet de mensen?

Ik ga zelden naar de stad. Puur en alleen om de mensen. Ik zie namelijk alles, weinig ontsnapt mijn blik. En dus loop ik de hele tijd over straat, meningen te hebben over alle mensen die ik zie. (En ik zou graag willen zeggen dat dat aardige meningen waren, maar nee, ik ben in mijn hoofd helemaal niet aardig). Ik denk voortdurend: “mijn hemel wat een lelijke jurk, doe eens wat aan je haar, doe make-up op, pffff roken op straat wat goor, mijn god wat heb jij vanmorgen gedacht toen je voor de kledingkast stond, hoezo zijn badslippers met sokken weer in de mode, wie heeft jou verteld dat je wenkbrauwen zo mooi zijn…” Maar ik denk ook “ik ben veel te dik voor deze wereld, ik zie er niet uit, ik ben lelijker dan al deze mensen, waarom heb ik vanmorgen dit aangetrokken nou ben ik nog dikker”, enzovoorts enzovoorts. Dat hou ik nooit lang vol, dus ik ben meestal binnen een uur weer thuis. profielfoto

Daarom lijkt het me heerlijk om naar zo’n kermis te gaan als er niks te beleven valt. Heerlijk, in mijn eentje in een draaimolen, of een botsauto. Ik hoef niet zo nodig spanning en sensatie mee te maken, alleen genieten van de rust en toch iets doen wat hele volksstammen zo graag doen. Erbij horen in mijn gedrag, maar niet fysiek. Dat wilde ik vroeger al, als een vlieg op de muur mee kunnen doen, kunnen luisteren naar wat mensen te vertellen hadden, zonder dat ik me fysiek onder de mensen hoefde te begeven. Ik wilde vaak mijn zus of vriendinnen gewoon een camera meegeven op stap, zodat ik wel wist wat er was gebeurd, zonder dat ik mezelf hoefde bloot te stellen aan de lichamelijke prikkels. Tegenwoordig stuur je dan gewoon een drone op pad, maar in mijn jeugd ging dat niet. Ik bleef dan ook vooral vaak thuis.

 

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Mijn eigen ‘Zomergasten’-aflevering

 

Vorige week was Zomergasten op tv. Hoewel veel mensen er altijd over jubelen, ben ik doorgaans geen fan. Vooral niet omdat het decor zo idioot is: waarom zitten ze op een zinkende camper?! Decor zomergasten (Het is een ontwerp van twee jonge Brabanders, het zal vast heel hipster-fähig zijn, maar ik snap het niet en het leidt me af).

Hoe dan ook, vorige week was natuurlijk bijzonder, want de gast, Romana Vrede, is in mijn wereldje vooral bekend als ‘moeder van een autistisch kind’. Dus kreeg ik van mijn eigen moeder (óók moeder van een autistisch kind) natuurlijk bericht dat ik moest kijken. Ik viel erin toen ze net een stukje ging laten zien uit Rainman. Ik zuchtte luid, want “waarom nou juist dat?” Sinds jaar en dag proberen autisten te laten zien dat Rainman niét staat voor het ‘prototype autist’. Gelukkig benoemde ze dat element later ook nog even zelf, maar ik had liever gehad dat ze het hele stuk niet had laten zien. Daarna kwam er iets uit Jesus Christ Superstar, maar inmiddels vond ik het al weer niet meer boeiend. Komt ook omdat ik niks heb met theatermensen, en ook eigenlijk niet met Nederlandse tv, en op het andere kanaal kwam een uitzending van Andere Tijden over Foekje Dillema en dat vond ik vele malen interessanter.

Maar goed, ik schrijf dus meestal blogjes met een reden, en tot nu toe heb ik de lezer niet veel reden gegeven om door te lezen, of om geboeid te zijn. Dus dat zal ik eens even doen, dat boeiend zijn! Ik lag me namelijk later in bed af te vragen: als ze mij ooit zouden vragen voor Zomergasten, wat zou ik dan willen laten zien? Welke fragmenten zou ik willen laten draaien op tv, met uitleg van mezelf erbij? Dus hier is ie dan, een korte versie van Zomergasten met als speciale gast Anouschka!

1. Mozart and the Whale – schoonmaakscene

Ik vond dit zo herkenbaar! Van beide kanten, want ik zou niet kunnen leven in die zooi van hem, maar aan de andere kant, als iemand hier in huis zou komen en ineens overal aan zou zitten, zou ik gek worden! De emoties worden hier zo mooi verbeeld, ik kan deze film dus echt niet kijken zonder te huilen, zo mooi is dat allemaal gespeeld. En ik ben dan altijd een beetje jaloers, want kijk, twee auties, en ze zijn verliefd en gelukkig.

2. Big Bang Theory – Going to the movies

Ik heb deze al vaker genoemd in blogs. Maar het is ook zo herkenbaar: ik wil ook alleen maar dingen doen als alle dingen er omheen ook kloppen. En dan kan ik dus zo lang dubben en wikken en wegen totdat dan eigenlijk de zin om te gaan allang verdwenen is, en ik het al te veel moeite vind.

3. Jack White – building a guitar

Dit is de intro van de geweldige muziekdocumentaire It Might Get Loud. Hier zie je Jack White op zijn boerderij van een plank en een colaflesje een gitaar bouwen. Ik vind dat magisch, iemand die zo gebiologeerd is door zijn liefde voor muziek en gitaren dat hij op zoek gaat naar de meest basic manier om gitaar te kunnen spelen. Op zo’n moment is er niks anders op de wereld voor hem, alleen die provisorisch in elkaar gezette gitaar en de muziek.

4. Duel in de Diepte

Mijn liefde voor de Antillen begon niet, zoals velen denken, met de liefde voor die ene man. Nee, die aantrekkingskracht was er al sinds begin jaren 80, toen Duel in de Diepte op tv kwam. Het verhaal was flinterdun, het acteerwerk echt vreselijk, maar het speelde zich af op Bonaire, en er werd Papiaments in gesproken. Ik vond dat echt prachtig! Jaren later kocht ik de dvd-box, maar dat haalde eigenlijk de magie een beetje weg. Maar van de intro krijg ik nog steeds kippenvel!

5. Who do you think you are – Jerry Springer

Ik houd van contrasten. Het programma WDYTYA, waarin bekende Britten op zoek gaan naar hun afkomst, vind ik sowieso prachtig, maar de aflevering met Jerry Springer was voor mij de absoluut mooiste aflevering. Wij kennen Jerry Springer alleen van die vreselijke talkshow waarin gasten elkaar in de haren vliegen, maar in deze uitzending zie je de andere kant van hem, over zijn hele familie die in de oorlog is uitgemoord.

6. Hannah Gadsby – Jimmy Fallon

Vorige week zei een kennis op Twitter dat ze autistisch is (Hannah), en ik zei iets in de trant van “Oh dat had ik helemaal niet gedacht”. Maar ik vond haar show fantastisch en nu was ik even aan het rondzoeken naar materiaal over Hannah, en toen vond ik deze clip die, zonder het woord ‘autisme’, hartstikke duidelijk maakt dat ze het wel is…

7. International Velvet

 

Ik heb geen idee hoe vaak ik deze film heb gezien. Ik kan nu, veertig jaar later, nog de hele film napraten. Als ik de openingsmuziek hoor, begin ik spontaan te huilen. “Here you are, Velvet Brown, forty years old, and still drifting…”

8. Nicholas Winton on That’s Life

Zie stukje over Jerry Springer; de oorlog, en de slachtoffers en overlevenden, het biologeert me. Deze uitzending over deze man en zijn heldendaden is alweer uit de jaren 80 maar het blijft enorm boeiend en emotioneel.

9. Inaugural Ball President Barack Obama

 

Toen moest het allemaal nog beginnen in de VS, die mooie acht jaren met Obama aan het roer. Those were the days.

10. Benny Hill

Niet iets wat mensen achter mij zullen zoeken, maar de humor van Benny Hill vond ik vroeger hilarisch! Nu wat minder, maar ik blijf erom lachen.

11. Ellen Degeneres 20 jaar na de Coming Out-aflevering van haar show

 

Ik weet het nog goed, die bewuste uitzending van de Ellen Show. We liepen hier in Europa altijd achter, dus we wisten wat er ging komen, maar toch bleef het een bijzonder memorabel moment.

12. Joe Biden ontvangt, geheel onverwacht, zijn Medal of Freedom

Zoals alle mooie dingen kwam ook aan het presidentschap van Obama een einde. En dit was een mooi symbolisch afscheid.

13. TV-serie Brendon Chase

Jarenlang heb ik gezocht naar deze jeugdserie. Hij werd rond 1980 in Nederland uitgezonden, maar ik had nooit het einde gezien. Jaren later heb ik alsnog de laatste aflevering gezien (viel tegen). Maar als kind vond ik dit echt een geweldige serie; ik wilde ook alleen in het bos overleven! (Maar dan wel ‘s avonds gewoon naar huis hoor!)

14. Pieter Menten – documentaire door de BBC

Toen ik jong was, speelde de zaak Menten zich af in de media. Ik kon me daar flarden van herinneren. Pieter Menten was echt zo’n naam waar iedereen het toen over had. Vorig jaar werd de serie De Zaak Menten uitgezonden op Omroep Max, echt een aanrader en een prachtig stukje Nederlandse tv. Voor mijn zomergasten zou ik echter kiezen voor een documentaire uit die tijd, met wat meer details en achtergronden.

15. Bill Cosby: Fall of an Icon

Mijn generatie is opgegroeid met Dr Cliff Huxtable. Later bleek dat lieve, squeeky cleane imago een groot verzinsel te zijn. Deze documentaire laat uitgebreid zien hoe doortrapt hij altijd te werk ging. Maar hij is van zijn voetstuk gekomen, net als Harvey Weinstein, Kevin Spacey, Matt Lauer.

 

En dan tot slot mijn afsluitende film. Dat vond ik een ingewikkelde. Als mensen vragen “wat is je lievelingsfilm?” dan heb ik daar nooit een antwoord op. Ik denk dat ik niet zo’n filmmens ben. Maar als ik dan toch iets moet noemen, laat het dan ‘Independence Day’ zijn. Dat heeft alles: actie, comedy, romantiek. Ja, dat is een prima film.

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment