Ruis op de lijn

‘Ruis’ is een uitdrukking die ik in gesprekken met mijn autistische vrienden en vriendinnen regelmatig gebruik. Ruis op de lijn is eigenlijk onze manier van zeggen dat mensen zonder autisme (de neurotypischen, ofwel NT’ers) onduidelijkheid in communicatie veroorzaken. Wat bedoel ik hiermee? En is dat nou nodig, zo’n verdeling in ‘wij’ en ‘zij’?

Ja, die verdeling is nodig. Of liever gezegd, die is altijd aanwezig, en is soms niet helemaal duidelijk voor buitenstaanders, maar voor mensen met ASS (autismespectrumstoornis) is het soms lastig. We lijken uiterlijk vaak heel normaal, maar van binnen werkt het allemaal net anders. De vergelijking wordt weleens gemaakt: als NT’ers Windows zijn, zijn de ASS’ers Mac. Gewoon een heel ander besturingssysteem. En daar ontstaat ook meteen de ruis, de onduidelijkheid.

Voorbeeldje. Ik zeg in mijn recente blog ‘All I Know is That I Don’t Know’ dat ik klaar ben met daten. Met een beetje uitleg. Maar door de lezers werd het (bleek later uit de reacties) toch als soort van noodkreet, een beetje een negatief verhaal uitgelegd. Terwijl het dat niet was, het was gewoon een uiting van een aantal stellingen. Maar ik kreeg reacties als dat ik niet zo negatief over mezelf moest praten in mijn profiel (ik vond alleen dat ik duidelijk en eerlijk was), en dat ik een geweldige vrouw ben met allemaal hele goede eigenschappen etc (dat weet ik best, daar gaat het echter helemaal niet om), en dat ik niet moet opgeven want dat ik hem ook nog zou kunnen tegenkomen al zit ik later in een bejaardentehuis (god bewaar me, een ouwe vent, daar zit ik niet op te wachten hoor!)

Al deze goedbedoelde reacties geven ruis. Ze maken me onrustig, want ik heb enorme behoefte om de hele tijd uit te leggen dat ik het allemaal niet zo bedoel. Soms heb ik het gevoel dat ik heel slecht communiceer, terwijl dat toch mijn vak is. Het grote verschil tussen ASS- en NT-communicatie is dat wij minder de neiging hebben om dingen ‘lief’ in te kleden, harde dingen te bagatelliseren en ‘de angel eruit te halen’. ASS-communicatie is vaak veel (in NT-ogen) harder, directer en lomper. Maar wel veel duidelijker. Althans, dat vind ik. Het lijkt wel alsof je niet je pijn en je verdriet mag laten zien. Alsof dat meteen met een warm dekentje moet worden afgedekt. Maar dat hoeft toch helemaal niet? Het is er nou eenmaal.

Ik begrijp dat sociale regels vereisen dat je op bepaalde uitspraken op bepaalde manieren ‘moet’ reageren. Als iemand dood is, zeg je ‘sterkte’. Als iemand ziek is, zeg je ‘beterschap’. En als iemand alleen is, zeg je “jouw tijd komt nog wel, want op elk potje past een dekseltje”. Want dat helpt. NOT!

Nou hoor ik de lezers al denken: “Ja maar, ja maar, wat wíl ze dán? Als ik dit niet mag zeggen, en dat?” Snap ik, logische vraag. Wat zou ik nou graag horen? “Kut voor je, maar ja, het is niet anders.” Dat is eigenlijk al genoeg. Of “Ik snap je.”

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

1 Response to Ruis op de lijn

  1. veer says:

    Hang billen 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s