Recept voor een meltdown

Op donderdag was het al begonnen, de stress van een weekendje Amsterdam. Leuke stress, en ook een beetje minder leuk. Wordt er goed voor de hondjes gezorgd? Moet ik eerst nog de deurklink maken want die is kapot? Ik heb mijn huis niet gepoetst voordat ik wegging dus dat moet ik bij thuiskomst nog doen…. en zo kan ik nog met gemak twintig dingen noemen waar ik nogal dwangmatig mee bezig ben als ik op reis moet. Ik zeg dan ook regelmatig dat het niet uitmaakt of ik naar Amsterdam ga of naar Sydney, de stress is even groot. Die loopt op tot maximaal en daar blijft die dan staan.

Anyway. Vrijdag komt, met nog meer stress, want nog een deadline en een te late reisgenote, zodat ik me druk zit te maken over de spits. Maar uiteindelijk belanden we in Amsterdam en is het supergezellig. Druk programma, veel dingen gedaan, veel gewandeld en zondags nog naar een lezing (Frans de Waal, over moraliteit bij mensapen). Voor mijn doen een ontzettend volgestouwd weekend, dat we afsluiten met een etentje. Super. Maar dan…dan moet ik gaan slapen, want maandag is weer een gewone werkdag, met een deadline en de wetenschap dat ik eerst een nieuwe printer moet halen en installeren, anders kan ik mijn werk niet leveren.

Maar dat slapen, dat is dan een probleem, want als ik zo overprikkeld ben, is het net alsof mijn bloed kriebelt. Ik lig dan, ook al is mijn hoofd vrij rustig, te trillen in bed van de spanning. Ik word op zo’n nacht dan gemiddeld 15-20 keer wakker. Dat is niets nieuws, dat is al mijn hele leven zo, maar in tijden van stress wordt het moeilijker om de slaap daarna weer te vatten. Maar goed, het wordt altijd weer ochtend, dus zo ook die maandag. Moe, niet echt uitgeslapen, maar ik moet eruit, voor de honden en voor mijn werk. Ik had op internet al een nieuwe printer besteld bij CoolBlue, dus die ging ik zo rond een uur of elf even ophalen, lopend (veel bewegen is goed als ik overprikkeld ben), door de zeikende regen, niet echt goed voor mijn humeur maar wel voor de rust.

Thuisgekomen ga ik vol goede moed aan de slag. Ik ben hier thuis meestal de techneut, ik zorg voor de installatie van apparatuur en voor hulp als het mis gaat. Maar waar gaat de hulplijn te hulp als het niet meer lukt? Juist, die kan nergens naartoe, en hoe ik het ook probeerde, ik kreeg die (scheldwoord) printer niet geïnstalleerd. Wat in mijn hoofd een klusje van een kwartiertje was, werd nu, met een deadline hijgend in mijn nek, een klus van drie uur. Na het eerste uur begint de echte frustratie, gepaard met huilen en veel vloeken. Hoe kan het toch dat ik het, met mijn slimme hoofd en leuk IQ, niet voor elkaar krijg? Mijn hersenen koken zowat, ik doe het toch goed? Ik herhaal tig keer de installatieprocedure, maar niets werkt. En nergens op internet een telefoonnummer van de helpdesk van HP te vinden. Na even uithuilen en op adem komen bij mijn zus (niet echt welkom, want die staat gewoon te werken in haar kapsalon en kan mij echt missen als kiespijn als ik in zo’n bui ben), besluit ik om de printer weer in te pakken en terug te gaan naar CoolBlue. Hij moet haast wel defect zijn, want ik kan niets anders bedenken. metldown

Een uur later (drie uur ‘s middags dus) kom ik thuis met een nieuwe printer, een nog duurdere, nog betere. Installeren zal nu niet meer dan tien minuten mogen duren, het uitpakken duurt meestal langer dan het echte installatiewerk. MEESTAL DAN! Ook hier weer exact dezelfde problemen. Nu begin ik al na een kwartier te janken. Ineens staat ook nog de klusjesman aan de deur. Huh? Wat moet die nou hier? Mijn zus zou dat regelen. Ik dirigeer de man en zijn compagnon naar buiten, naar de achtertuin waar hij, denk ik, moet zijn voor zijn kluswerk, en loop weg. Ik weet niet wat ik anders moet doen, zonder gigantisch uit mijn slof te schieten omdat dingen anders lopen dan ik had verwacht, dus ik loop de voordeur uit en loop naar de buren. Daar is mijn mama, mijn rots, mijn baken in overspannen tijden. Ik gil en ik schreeuw dat zij moet zorgen dat die klusjesmensen koffie krijgen en oprotten. Ik sla totaal door en ben niet meer voor rede vatbaar. Dit is autisme, mijn autisme. Gisteravond zat ik nog een beetje op te scheppen dat ik eigenlijk nauwelijks last heb van mijn autisme, dat het ook mooie kanten heeft, blablabla. Nou, dit is dan dus karma, en karma is een biatch!

Ik gil en tier nog even door, mama zorgt dat iedereen vertrekt en uit de buurt blijft, en komt even bij me in de woonkamer zitten. Ik zeg absoluut geen enkel aardig woord en snauw alleen maar. Ik weet dat ze dit niet verdient, maar ik kan gewoon niets aardigs bedenken. In mijn hoofd regeert de paniek: ik heb een deadline en die printer doet het niet! Pas rond vijf uur* plaats ik een bericht op een Facebookgroep van vertalers en godzijdank is er iemand die een telefoonnummer van HP heeft. Nu is het zo geregeld, ik bel, word drie keer doorverwezen naar een ander nummer, maar uiteindelijk krijg ik een echte mevrouw aan de lijn. En een lieve, Corina heette ze. Zij loodst me door alle stappen en staat zelf vol verbazing dat het ook haar niet lukt. Mijn paniek schiet bij die woorden weer omhoog, maar ze zegt dat ze het nu even gaat regelen met een paar collega’s. Ik geef haar toestemming om mijn computer te bedienen en ik zie van alles gebeuren. En opeens hoor ik geluid: de printer!! Hij doet het! Ik schiet spontaan weer vol met tranen, ik gil van blijdschap. Ook Corina is erg blij dat het is gelukt. Nu kan ik, het is inmiddels bijna zes uur, toch mijn deadline nog halen. Opluchting regeert. Meteen daarna gevolgd door een stekende koppijn. Deadline gehaald, werk op de bus en ik met zware pijnstillers naar bed, om zeven uur ‘s avonds. Drama voorbij, morgen even overal mijn excuses aanbieden….

(* Waarom pas om vijf uur ‘s middags, na veel uren janken en tieren, dat bericht geplaatst? Geen idee, het kwam gewoon niet in me op om hulp te vragen. Ik zat helemaal vast in hoe een printer geïnstalleerd moet worden en dat dat niet lukte. Die hulpeloosheid, dat vasthangen in een denklus, dat hoort ook echt bij mijn problemen…)

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

1 Response to Recept voor een meltdown

  1. Gelukkig kennen wij deze buien ,en weten, uit de buurt blijven ,of helemaal niks zeggen . Verder is ze hardstikke lief mijn kind .. Hou van je xxxx

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s