Ikke en de liefde

Naïef. Ja, dat zal het zijn. Ondanks de uren, dagen die ik tv heb gekeken, mijn hele leven, om de kunst van het ‘houden van’ af te kijken, ben ik, wat échte liefde betreft, gigantisch naïef. Ik heb geen flauw idee hoe liefde werkt, hoe het in elkaar steekt.

In mijn tienerjaren, terwijl iedereen rondom me ‘seksueel’ opgroeide, had ik toch vooral oog voor mijn pony. En op de manege werd er wel gekust en zo, maar dat was meer een handeling, iets wat erbij hoorde, dan dat ik het leuk vond (laat staan lekker, ik vind kussen echt heel goor).

Ergens zal ik in mijn hoofd de link hebben gelegd tussen seks en liefde, en ik dacht dan ook echt dat als je seks had, die man automatisch van je hield en bij je zou blijven. Dus toen ik oud genoeg werd voor seks, dacht ik “zo ‘win’ je een man voor je”. Maar ja, zo werkt dat dus juist niet, maar die les duurde toch ongeveer tot mijn dertigste. En nog zit er een rare kronkel in mijn hoofd, op dat punt. En dus had ik ook heel veel one-night-stands, waarna ik geobsedeerd raakte door zo’n man, want ja, we hadden seks en dus vond ik dat we bij elkaar hoorden. Er zullen er best wel een hoop hebben gedacht “rot op, rare stalker…” En ook een stel die dachten “slettebak”. not obsession

Ergens halverwege de twintig kreeg ik een relatie. Jippie, kon ik ongestoord obsessief bezig zijn met iemand! Die ander vond het allang best, die was net zo autistisch als ik en trok totaal zijn eigen plan, die had mijn obsessie niet eens in de gaten, denk ik. Maar aan alles kwam een eind, dus ook aan de relatie, maar helaas niet aan mijn obsessie. Ik heb nog lang zijn handel en wandel in de gaten gehouden, gewoon als een soort van controle, niet over hem, maar over mezelf en mijn eigen gevoelens. Ik had mezelf inmiddels wijsgemaakt dat dát liefde was, dat paniekerige gevoel als iemand dreigt weg te gaan bij me, en dat ik dan alle zeilen bij moest zetten om hem toch in mijn leven te houden.

Ergens halverwege de dertig kwam de tweede relatie. Indrukwekkende man, totaal niet wat mensen bij mij zouden verwachten, het was een soort van ‘verovering’, die man. En achteraf gezien was het ook niet meer dan dat. Ook hier geen echte liefde, maar meer een soort van controle. Ik had iemand ‘onder controle’. Nou ja, in mijn hoofd misschien, want in het echt was dat natuurlijk totaal niet het geval, en had de man (en het concept relatie) mij eerder onder controle dan andersom. Toen wist ik nog niet dat ik autistisch was, en ik was eigenlijk voortdurend overprikkeld, en dat merkte die man natuurlijk ook. Dus die was steeds vaker van huis en uiteindelijk ging ie gewoon weg. En ook dit keer was ik niet kapot van verdriet over die man, maar meer over de teloorgang van de relatie, dat ik niet in staat was, zoals ‘normale mensen’, om een relatie in stand te houden. Ik was verslagen, ik had verloren, en ik háát verliezen! Oh, en hij nam de X-box mee, dat vond ik ook echt heel kut, dus heb ik hem een idioot bedrag betaald om dat apparaat te kunnen houden. Waarna ik er welgeteld twee keer mee heb gespeeld, en nu staat dat ding, tien jaar later, nog in exact dezelfde positie in de kast, stof te verzamelen…

En sindsdien ben ik eigenlijk alleen. Geen relaties, alleen obsessies. Het wordt minder, nu ik mezelf beter leer kennen, maar ik kan nog steeds van nul tot honderd gaan in één uur als ik een interessante man ontmoet. Bronja Pradzny heeft het heel nauwkeurig omschreven in haar portret van mij, in haar boek ‘Vrouwen met autisme: dertien portretten in beeld en woord’. Gelukkig ben ik me er tegenwoordig van bewust, en weet ik wat ik moet doen om het niet uit de hand te laten lopen. Ik weet dat ik contact moet vermijden, dat ik contact moet afkappen, dat ik mezelf moet terugtrekken als ik voel dat zo’n man weer allesoverheersend aanwezig is in mijn gedachten. Want het is heel makkelijk om door te slaan. Dan kan ik gewoon niet werken van de obsessie, dan moet ik alleen maar denken aan die man. Ik wil contact, ik wil weten dat ie me ziet staan, ik wil gekend en erkend worden. Ja, hier ligt een jeugdtrauma aan ten grondslag, dat zal ik later ooit nog wel eens beschrijven, maar waar het om gaat is: als een man me niet hard genoeg wil, dán is het jachtseizoen geopend. Dan wil ik dat die man mij wil, mij leuk vindt. 12143271_184647201872068_9216541284145158045_n

Maar goed, dat is dus allemaal geen liefde. Maar wat is liefde dan wel? Geen idee. Ik heb liefde voor Fee, voor mijn zus, voor mijn moeder, mijn tante. Maar dat is niet de liefde die ze bedoelen, in de media, in boeken en in films. Waarom heb ik dat niet, waarom voél ik dat niet? De liefde die Frida Kahlo voelde voor Diego Rivera, of die van Catharina de Grote en Potemkin? Of gewoon zoals de liefde die mijn opa had voor mijn oma. Waarom kan ik niet denken, als een man aangeeft mij leuk te vinden “hé, die vindt mij leuk, laten we daar eens werk van maken?” Waarom moet alles bij mij op de moeilijke manier? Vind ik alleen maar mannen leuk die mij alleen maar ‘mwah’ vinden?

Jeetje, je schrijft een stukje in de hoop dat je aan het einde een beetje dichter in de buurt komt van de oplossing, maar ik lijk er juist veel verder van weg te raken.

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

3 Responses to Ikke en de liefde

  1. Mooi verteld, Helemaal jij xx

  2. Chrisje B says:

    Ik ‘focus’ me voortaan op de liefde die ik voel voor mijn ouders, vrienden & vriendinnen. Sinds ik heb besloten het prima te vinden in mijn eentje is er een last van me af gevallen! Misschien komt er een leuke vent voorbij bij wie ik werkelijk mezelf kan zijn én ik niet in het duister tast hoe me te ‘moeten’ gedragen … Misschien ook niet. Ook goed

  3. Carlo W. says:

    Ik ben zo blij dat ik mijn grote liefde 25 jr geleden heb ontmoet. Nu 2 kinderen verder is het alleen nog maar intenser geworden. Ook dat we beide in het begin van onze relatie een dierbare verloren heeft ons ook erg naar elkaar gebracht. Dat doet veel als je nog maar 15 en 18 bent…
    Mijn vriendin & vrouw is samen met mij op ontdekkingstocht gegaan naar mijn uiteindelijke diagnose ASS ( nu een jaar geleden ) en dat heeft enorm veel verklaard.
    Jammer dat jij jouw soulmate nog niet hebt gevonden. Die is er echt ergens, blijf ‘zoeken’!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s