Obsessief gedrag

Dit blog schreef ik eerder voor mijn dagelijkse-levenblog ‘Nouske gaat haar eigen gang’, maar toen vond ik het te eng om zonder slotje te publiceren, vanwege de herkenbaarheid en toch ook wel omdat het mij erg kwetsbaar maakt, het onthullen van dergelijk gedrag. Maar ik kan me niet voorstellen dat ik de enige Autie met obsessief gedrag ben, en misschien is het leerzaam voor anderen om hierover te lezen. Dus…komt ie!

Obsessief

Ik denk dat niemand graag van zichzelf zegt dat ie obsessief is. Tuurlijk, ‘obsessief’ bezig zijn met een hobby, dat kent iedereen wel. Het woord is in de loop der jaren ook wel gedevalueerd in waarde, want mensen gebruiken het woord ‘obsessief’ net zo gemakkelijk als ‘depressief’, terwijl de definitie vaak mijlenver af ligt van de betekenis waarvoor velen het woord gebruiken.

In de loop van mijn persoonlijke ontwikkeling heb ik onder ogen moeten zien dat ik op sommige vlakken erg obsessief kan zijn. Niet obsessief-compulsief, ik heb geen OCD, maar ik kan me vastbijten in iets (of iemand, meestal iemand), en dan kan ik met de beste wil van de wereld niet meer loslaten. Ik denk dat dat is begonnen zo rond mijn 15de. Ik weet nog hoe hij heette, en hoe hij ineens mijn hele wereld was. Totdat de volgende kwam, en de volgende. Ik was hardnekkig in mijn obsessies, ook lang nadat duidelijk was dat de meneer in kwestie niet geïnteresseerd was, bleef ik volharden. Dit was allemaal nog voor de digitale wereld, dus alle informatie over zo’n man kwam uit andere bronnen, het vereiste speurwerk op een heel ander niveau. Ik beet me vast in de hobby’s en het beroep van zo’n vent, deed genealogisch onderzoek in de bieb en het stadsarchief. Kennis is macht.

En toen kwam de grote liefde. Deze zag me wel staan, accepteerde mijn obsessie en hield het bij me uit. Althans een paar jaar. En toen verdween hij. Nou ja, dat vond hij. Mijn obsessie kende geen grenzen, ik wist bijna altijd waar hij was, en met wie. Ik klink, als ik het nu zo bekijk, als een enge stalker, maar hij heeft het niet geweten hoor. Het was een heel intern proces, het verteerde me weliswaar van binnen, maar van buiten was er weinig loos. Twintig jaar kwam hij steeds weer terug, ik liet hem altijd terug, voor een uur, voor een nacht. En dan was hij weer weg. Steeds als mijn obsessie net een beetje was verstomd, was ie er weer, om het vuur op te stoken.

Totdat ik vorig jaar therapie had en het boek eindelijk dicht kon doen. Wat was ik blij, wat was ik trots. Voor het eerst in twintig jaar voelde ik me vrij, verlost van iets waarvan ik niet had beseft dat het zo zwaar was geweest. Af en toe dreigde hij  toch de kop op te steken, omdat ik dan via kennissen en vrienden op de hoogte werd gehouden van zijn reilen en zeilen. Dat was jaren mijn voedingsbron geweest, mijn levenslijn, en nu wilde ik dat niet meer. Ik wilde geen woorden meer aan hem besteden. Dat kostte even wat tijd, bij mijn kennissen, voordat ze het door hadden. Maar uiteindelijk snapten ze dat ook wel.

Vorige week was ik zelfs zo ver dat ik er grapjes over kon maken, met een vriendin. “Reed ie zich maar te pletter,” zei ze. “Ach nee,” zei ik. “Emigreren naar een ver land vind ik ook al prima”. Haha.

Toen kwam er dit weekend bericht. “Heb je het al gehoord, van X? Zwaar ongeluk gehad”. Mijn hart in mijn keel, buikpijn, en ik was meteen, terstond, aan de grond genageld. “Nee, niet gehoord. Erg?” Ja, kwam de uitleg. Het was nogal erg. Er was zelfs een reddingsfilmpje van op Internet. Hij ging niet dood, maar het scheelde niet veel. Ik voelde alle vastberadenheid uit mijn handen glippen. Ik wilde dit niet, ik wilde niet wéér betrokken worden bij die man. Ik kreeg visioenen over hoe ik nu weer elke dag de nieuwsbronnen zou naspeuren. Ik zou zijn FB deblokkeren, zodat ik weer op zoek kon naar informatie. Ik zou weer uren, dagen bezig zijn met het welzijn van deze man. Ik raakte helemaal in paniek, maar vreemd genoeg niet over het lot van de meneer, maar over hoe ik bang was dat ik weer zou terugvallen in mijn oude gedrag. Ik vocht dit weekend met man en macht tegen mezelf. En maandagochtend had ik het gevoel dat ik weer aan de winnende hand was. Ik had mijn obsessie verslagen, teruggedrongen in een hoekje. Zit en blijf, jij! Het is wellicht maar een tijdelijke overwinning, ik heb de slag gewonnen, nog niet de hele oorlog. Maar het begin is weer gemaakt.

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

1 Response to Obsessief gedrag

  1. Rissy says:

    Mooi dat je dit post, je bent zeker niet de enige. Sterk blijven!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s