Flexibel zijn

Nous2Twee weken geleden stuurt een lieve collega een berichtje, of ik zin heb om met haar en nog een andere collega gezellig een keer tapas te gaan eten. Nou ja, ik ben wel in voor gezelligheid, dus ik zeg toe. Via datumprikker.nl wordt er een datum geprikt en ik bereid me voor op het etentje. Een week voor de afgesproken datum komt er een berichtje, of het ook een dagje later kan, in verband met de oppas. Oké, zo’n wijziging in een vroeg stadium kan ik ook nog aan. Een dagje later dus.

De afspraak staat nu gepland voor zondag, dus op de zaterdag ervoor hebben we contact over hoe laat we zullen afspreken. Er wordt een tijd overeengekomen, 18.30u. Prima.

Zondagochtend. Ik gooi even een berichtje in de groepsapp: “Er is hopelijk wel gereserveerd voor vanavond, want het is Glow (zeer drukbezocht lichtfestival in mijn stad) en alles zit vol hoor”. Reactie van lieve collega: “Oh is dat al begonnen?” Andere reactie: “Oh ik zou gisteren bellen maar dat ben ik vergeten, dat ga ik straks meteen doen.” Ik heb mijn twijfels of dat nog goed gaat komen, dus in mijn hoofd bereid ik me al een beetje voor op veranderingen: wat ga ik dadelijk wel of niet kunnen aanpassen in mijn schema.

Na een tijdje geeft lieve collega aan dat het restaurant niet bereikbaar is. Ik denk “ik bel zelf wel even”. Restaurant gebeld, er is alleen nog plaats om 20.00u. Mijn hoofd kraakt, dat is te laat, dat lukt me niet, dan ben ik pas om 22.00u thuis, dan loopt mijn hele schema verkeerd, dan kan ik niet slapen en dan kan ik er morgen niet op tijd uit. Dus ik zeg, een klein beetje in paniek, “dankuwel, dat gaat niet lukken” en ik hang op.

Collega appt inmiddels heel enthousiast “het kan, om acht uur!” Nou moet ik dus eerlijk toegeven dat ik dat niet kan. Nou ja, dan maar de rare onbuigzame autist. Dus ik zeg dat het me niet lukt om die tijd. Dat ik niet zo snel kan schakelen. Maar ik geef ook aan dat ik wel naar een ander restaurant zou kunnen, mits dat op ongeveer dezelfde afstand van mijn huis ligt en mits de tijd maar ongewijzigd blijft, en bij voorkeur het soort eten hetzelfde is (tapas). Een aantal restaurants passeert de revue, en uiteindelijk vinden we iets wat past binnen mijn parameters. En ze hebben ook nog plaats voor ons, zij het wel iets eerder. Ik twijfel: kan ik dat wel? Ik besluit dat ik toch echt heel graag met de collega’s op stap wil, en dat ik daarvoor wel iets moet schikken. Dus ik zeg toe.

En het lukt me om zonder al te veel stress en overprikkeling toch een hele fijne avond te hebben, niet geheel volgens mijn planning, maar met wijzigingen die ik aan kon. Het valt niet mee, eerlijk zeggen dat ik sommige dingen niet kan verwerken, maar ik merk de laatste jaren dat ik, door het uit te spreken, wel beter op mijn grenzen kan passen en daardoor ook vaker wél mee kan doen aan leuke dingen. Ik was toch weer een beetje blij met en trots op mezelf.  En ook op mijn collega’s, want ik vraag best veel flexibiliteit en geduld van de mensen in mijn omgeving.sheldon change

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

3 Responses to Flexibel zijn

  1. Els says:

    Helder. En toch ging je gewoon ongepland bij mij én mijn drie (!) kinderen aan tafel zitten. 💋

  2. Rissy says:

    Heel herkenbaar, mooi omschreven

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s