Autisme / Asperger en studeren: ik moet toch een vak hebben!

Ergens tijdens die eerste depressie*, ik was toen begin twintig, besloot ik (nou ja, ik denk dat mijn mama dat besloot voor mij) dat ik toch maar weer moest studeren. De studie in Amsterdam was mislukt, maar dat had weinig te maken met de inhoud van de studie, maar meer met het feit dat ik niet meer thuis in mijn vertrouwde omgeving woonde. De combinatie van studeren en op kamers, die was iets te ingewikkeld. Dus werd het een studie in een kleinere stad, ongeveer een half uur met de trein van mijn woonplaats. Vol goede moed begon ik aan de studie, lerarenopleiding Engels. Volgens mij ben ik drie weken braaf naar college geweest, en toen ben ik ermee opgehouden. Het ging gewoon niet: studeren, reizen, wegkwijnen over die verrekte mislukte liefde. Nee, het lukte echt niet.

Dus maar weer ondergedoken in bed. God weet hoe ik dat jaar ben doorgekomen, maar hoe dan ook, na dat schooljaar moest er toch weer iets gebeuren, dus, omdat ik eigenwijs ben, toch maar weer opnieuw begonnen aan diezelfde lerarenopleiding. Twee weken! Twee weken hield ik het dit keer vol! Wat een luxe was dat indertijd, dat je dan gewoon toch je studiebeurs kreeg. Maar goed, toen was de maat thuis toch wel vol. Zo ging het niet langer, en ik moest gewoon aan de slag van mijn moeder. Als geluk bij een ongeluk werd er echter in die tijd een schildklierstoornis bij me vastgesteld. Dat was allemaal niet zo heel erg bijzonder of ernstig, maar het gaf me wel de financiële middelen (want ik kreeg een uitkering) om even niet te werken of te studeren. Kennelijk was die geestelijke rust wat ik toen nodig had, want langzaam maar zeker begon ik de depressie te verslaan en werd de wereld weer wat zonniger, wat leefbaarder. Ik kwam weer uit bed, ik zorgde weer beter voor mezelf, kortom, het werd voor mij, maar vooral ook voor mijn moeder en zusje, een beetje leuker.

Omdat ik altijd al aanleg had gehad voor talen besloot ik, met steun van mijn moeder en grootouders, dat een paar maanden talenopleiding in het buitenland precies was wat ik nodig had. Ik koos voor drie maanden Sevilla. Geen idee waarom, maar het was betaalbaar en warm, en ik zou er veel kunnen leren. Dus ergens in september van dat jaar ging ik, in plaats van naar een Nederlandse opleiding, naar een Spaanse. Wat een avontuur! Ik heb in de weken daarvoor talloze keren op het punt gestaan om alles af te blazen, maar uiteindelijk zette ik toch door. Na alle mislukte studies zou ik nu toch iets moeten doen, en dan maar dit, dan ‘was ik er ook eens een keertje uit’, toch? Ik vertrok, met zowat mijn hele hebben en houwen, vol goede moed maar ook met veel twijfels naar Sevilla. Ik had er niet tegenop hoeven te zien, het werd een heerlijke tijd. Ik woonde in een huis met allerlei nationaliteiten, en wonder boven wonder had ik vrij veel aansluiting bij de rest, mede dankzij mijn talenkennis waardoor ik overal en nergens als tolk werd ingeschakeld. Wonder boven wonder kon ik zelfs goed opschieten met mijn kamergenootjes. Ik had nog nooit een kamer gedeeld, en dat was waar ik het meeste tegenop zag, maar het lukte me, en ook dat was een soort persoonlijke overwinning. Ik genoot van mijn tijd daar, en het sterkte me ook in mijn plannen voor na mijn Spaanse avontuur: ik zou naar de vertaalopleiding in Maastricht gaan.

Veel te snel moest ik terug naar Nederland. Maar wel met goede moed en vol fijne plannen voor mijn toekomst. Ik had tijdens mijn verblijf in Spanje al mijn inschrijving in Maastricht geregeld, en in het najaar was ik er helemaal klaar voor. Ik denk dat ik gewoon veel later dan mijn leeftijdsgenoten klaar was voor mijn definitieve studie. Ik was op mijn achttiende nog niet klaar, misschien academisch wel, maar geestelijk niet, voor alles wat er náást een studie komt kijken. En ook nu was ik, op mijn 23ste, nog niet helemaal klaar. Mogelijk voelde ik dat zelf goed aan, want ik besloot om niet in Maastricht op kamers te gaan, maar om thuis te blijven wonen en op en neer te gaan reizen. De afstand Eindhoven – Maastricht is een uurtje per trein, en dan moest ik in Maastricht nog een dikke tien minuten met de bus. Voor iemand die al wagenziek wordt als ze naar autoritjes op tv kijkt, was dit toch nog best een onderneming, maar goed, ik wilde dit en dus moest ik doorzetten.

Uiteindelijk bleek deze constructie, thuiswonen om te studeren, een gouden greep. Ik had thuis de rust die ik op kamers in Amsterdam niet had gehad, en ik vloog als een speer door die opleiding. Ik kan wel zeggen dat ik volop heb genoten van mijn opleiding, er was niets dat ik niet leuk vond, zelfs de zes maanden studiestage in Engeland vlogen. En zo studeerde ik binnen vier jaar af aan de vertaalopleiding, en was ik ineens vertaalster. Nog nooit was ik zo blij en zo trots op mezelf, als toen die dag van de diplomauitreiking. Onder toeziend oog van mijn grootouders (die de boel hadden gefinancierd) ontving ik mijn diploma, en daarmee de sleutel naar mijn toekomst. En ik had het allemaal zelf gedaan, iets waar een paar jaar daarvoor niemand nog op had gerekend, toen ik de hele dag in bed lag te vegeteren.

Het was een mooie dag, vooral omdat het de laatste dag was dat mijn opa echt op pad wilde gaan. Ik studeerde af in juni, maar in februari had opa al voor zijn verjaardag een nieuwe stropdas gevraagd. De goede man werd 82, dus ik vroeg me af waarom hij in hemelsnaam een nieuwe stropdas wilde. Een paar maanden later werd me dat duidelijk, toen hij, zo trots als een pauw, in Maastricht getuige was van mijn afstuderen. Het was zijn eerste uitje in jaren, hij was longpatiënt en was liever thuis, maar hij was zo gelukkig, en ik ook, met dat afstuderen van mij. Een half jaar later hebben we hem gecremeerd, met zijn nieuwe stropdas. Nog krijg ik tranen in mijn ogen als ik daaraan denk, mijn grote held, die voor mij nog één keer op stap wilde, naar Maastricht. Met zijn nieuwe stropdas.

(* mijn depressie en de rest van mijn verloren jaren tussen middelbare school en hogeschool staan wel beschreven, maar ivm de privacy van anderen achter een slotje in een ander blog: Protected: Tussen school en studie: de verloren jaren; wachtwoord op verzoek beschikbaar)

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to Autisme / Asperger en studeren: ik moet toch een vak hebben!

  1. Indrukwekkend. Dat je toen naar Spanje durfde! Echt een hoopvol verhaal voor jongeren (en hun ouders) die nog steeds in de wildernisjaren verkeren.

  2. Pingback: Wereldautismedag: Autisme Werkt (2019) | Aspergers, a journey of discovery…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s