Droomman

“Vertel je ons ook een keer in een vervolgblog wat je wél prettig vindt aan het hebben van een relatie?” Dat vroeg een vriendin me op Facebook naar aanleiding van het vorige blogje over geen seks meer willen.

Toevallig had ik de dag daarvoor een echte rotdag gehad, met oneerlijke feedback en veel gezeik van een buitenlandse klant. Zo’n gedoe dat je niet in je koude kleren gaat zitten. En toen merkte ik dat ik wel graag iemand had gehad die thuis op me zat te wachten, en bij wie ik zou kunnen uithuilen, uitrazen en uitpuffen.bril

Ik denk dat ik dat wel zoek: steun. Iemand die altijd in mijn hoek staat, die er altijd is om het voor me op te nemen. Vandaag werd ik geïnterviewd en toen vertelde ik over mijn angsten. Ik zie er altijd best stoer uit, ik ben lang, stevig gebouwd, als je me ziet, denk je niet “zielig kwetsbaar vogeltje”. Maar dat is dus wel een beetje verneukeratief, want dat ben ik in sommige opzichten wel, met mijn angsten en mijn niet altijd even stevige zelfbeeld. Ik was altijd ontzettend gevoelig voor kritiek en voor wat anderen van me denken. Dat is tegenwoordig wat minder, maar ik ben nog lang niet zo stoer als mensen vaak van me denken. Want dat je een grote bek hebt, soms, betekent niet dat je ook daadwerkelijk stoer bent.

Ik denk dat ik ook veiligheid zoek. Ergens waar ik mezelf mag zijn, zonder dat ik bang hoef te zijn wat die ene persoon van me denkt. In vorige relaties ontbrak dat er vaak aan, waardoor ik lang niks durfde te zeggen, totdat het me zo hoog zat dat ik het eruit gooide, nog zonder enige nuance. En dan was ik weer dat lastige wijf dat altijd moeilijk deed. Dus dat zoek ik ook: veiligheid.

Ik weet nog dat ik een keer met mijn vriendinnen in Maastricht was, een meidendagje. Ik woonde toen samen. En ik weet dat ik ontzettend naar huis verlangde, omdat ik wist: “daar wacht iemand op mij“. Dat gevoel, net op dat ene moment, dat vond ik fijn. (Dat de relatie verder klote was, tja, dat was nou eenmaal zo, later. Maar op dat ene moment, dat verlangen naar huis, naar thuis omdat hij daar was…ja, dat dus.)

En ineens moet ik denken aan een stukje uit de serie ‘Het is hier autistisch’ van Filemon. Waarin Filemon zegt dat ie het het fijnste vindt als iedereen thuis is, maar niemand iets zegt. Gewoon stilzwijgend naast elkaar bestaan. Dat herinner ik me nog van een andere relatie van lang geleden. Samen urenlang zwijgend op de bank, tv aan, liggen onder een dekentje. Perfecte stilte. Dus wel de nabijheid van iemand, maar dat er dan rust is, zalige rust.

Grappig, toen de vriendin het vroeg op FB dacht ik “ik kan vast niks bedenken wat ik wel fijn vind in een relatie”. Dat viel dus toch nogal mee.

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

1 Response to Droomman

  1. Annina says:

    Oh, wat herkenbaar zeg. Vooral dat stukje over veiligheid en jezelf kunnen zijn.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s