Jong & Aut… (in het kader van Autismeweek 2017)

Vandaag is ‘mijn’ dag: Autismedag, 2 april. Het voelt toch een beetje als je verjaardag hoor, maar in plaats van een feestje geef ik een blogje, en hoop ik zo bij te dragen aan meer inzicht in en bewustzijn over autisme.

Het thema van de Nederlandse Autismeweek is dit jaar ‘Jong & Aut’. Ik was helaas nooit jong & aut. Ik ben ‘oud’ en aut. Ik kreeg mijn eerste diagnose toen ik veertig was. Lange tijd heb ik een beetje boosheid gevoeld; had nou niemand toen ik jong was kunnen bedenken dat ik autistisch was, en dat het daarom zo lastig liep allemaal? Ik heb veertig jaar gedacht dat het normaal was, dat het leven een soort van voortdurende strijd moest zijn. En toen ik veertig werd, bleek dat dus niet zo, maar bleek ik autistisch te zijn.

nouske-jongOp social media lees ik vaak en veel over ouders van autistische kinderen. Wat ze allemaal doen voor hun kinderen, hoe ze voor hun kinderen moeten opkomen, dat zij strijd leveren, voor speciaal onderwijs, voor aanpassingen, voor meer acceptatie. En soms ben ik daar gewoon jaloers op. Ik had dat niet. Ik had op mijn twaalfde een psycholoog die mijn ouders adviseerde om toch vooral maar heel streng voor me te zijn. Niks rekening houden, niks aanpassingen. Gewoon een schop onder mijn kont! (Godzijdank trok mijn mama zich weinig aan van die psycholoog en ging mijn vader in die tijd het huis uit, dus die schop heb ik nooit gehad).

Toch ben ik soms ook wat huiverig, als ik lees wat er allemaal gedaan wordt voor autistische kinderen. Want je kunt je kinderen wel zo goed mogelijk beschermen, maar later moet hij of zij toch in de harde NT-wereld uit de voeten kunnen. De wereld gaat zich niet zomaar aanpassen omdat jouw kind (of jijzelf) autistisch is (bent). De wereld is soms echt hard en zwaar, en er wordt je niks aangedragen. Laatst las ik een heel mooi blog, een brief aan de juf of meester van een autistisch kind. Het ging erover dat het kind mensen niet aankeek, en het was eigenlijk een verzoek aan de juf/meester om daar geen big deal van te maken. En dat snap ik wel, want bij autistische kinderen moet je wijs je momenten kiezen. Maar er schuilt ook gevaar in, want je kind moet uiteindelijk toch leren wat er in de buitenwereld wordt verwacht. Ik vond en vind echt weinig dingen zo moeilijk als iemand in de ogen kijken. Maar ik heb het wél geleerd, mama heeft daar uren, dagen, maanden op gehamerd. Ze heeft telkens weer uitgelegd dat het moet, waarom het moet, en dat ik me soms over mijn eigen weerzin om het te doen heen moet zetten.

Vroege diagnoses, jonge autisten, het heeft zijn voor- en nadelen. Want als je op je twaalfde te horen krijgt dat je autistisch bent, ga je dan nog wel zo hard vechten voor wat je wilt bereiken en kunt bereiken in deze wereld? Of ga je, met je ouders, dan ineens herkaderen wat het leven te bieden heeft, ga je genoegen nemen met minder omdat je autistisch bent? Ik vind het ingewikkeld, ik hoor mijn stiefbroer nog vragen, toen ik net mijn diagnose had, “had je wel zo hard je best gedaan om alles te bereiken, als je het had geweten?” En eerlijk gezegd, had ik me door allerlei depressies en moeilijke tijden heengeslagen? Ik weet het niet, ik weet niet of ik volhardend genoeg was geweest. Nu ben ik er blij mee, ik zit goed in mijn vel, mijn leven loopt nu op rolletjes, maar dat is lang niet altijd zo geweest. Dus ik weet het niet.

Wat wil ik nou eigenlijk zeggen met dit blog? Misschien is het dat ik mensen met een autistisch kind erop wil wijzen dat ook autistische kinderen af en toe gepusht moeten worden? Omdat ook zij het optimale uit het leven kunnen halen? Dat is het misschien. Temple Grandin, de grote ervaringsdeskundige op het gebied van autisme, schreef er zelfs een boek over, The Loving Push. Bescherm je kinderen, maar push ze ook, op liefdevolle manier, naar een hoger niveau. En houd moed…mijn vader verzuchtte op mijn achttiende dat hij er geen vertrouwen in had dat het met mij nog iets zou worden. Wist hij veel dat ik gewoon wat meer tijd nodig had dan de rest. Ik ben blij dat ik het tegendeel heb kunnen bewijzen.

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

4 Responses to Jong & Aut… (in het kader van Autismeweek 2017)

  1. miek van putten says:

    En met de hulp van je geweldige opa en oma die vonden een pony op stal nodig voor je toch wel; anders;zijn en met de nodige spanningen voor ons allemaal .was het een geweldig gebaar.x

  2. Iksimij says:

    Mooi stuk! Hier een hele vroege diagnose maar dat was ook echt geen rozengeur en maneschijn. Ik denk dat dat ook wel eens te rooskleurig gezien wordt.

  3. Pingback: Jong & Aut (Autismeweek 2017) | IKSIMIJ

  4. Mirjam says:

    Ik denk dat ik met een vroege diagnose niet zo ver was gekomen, want doordat ik niet beter wist, bleef ik het proberen. Ik ben blij dat ik het nu wel weet, waardoor ik beter kan loslaten wat ik niet kan. Ik zou nu steeds hopeloos vastlopen als ik niet geleerd had dat ik niet alles hoef te kunnen. Toen ik jonger was, had ik gewoon meer energie en kon ik het aan om mezelf te pushen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s