De bouwput bij de buren: overprikkeling en verandering

Na ongeveer twintig jaar overleg werd vorig jaar dan eindelijk begonnen met de sloop van het bedrijventerrein achter mijn huis. Er komt een fantastisch mooie woonwijk te staan (zie Joriskwartier). Maar voordat het zo ver is, moet er eerst gebouwd worden.

Eerst werd er gesloopt, maar op een of andere manier zit slopen in mijn genen en vond ik die fase alleen maar machtig interessant. Maar nu wordt er dus gebouwd. En ik hoor de hele dag piepjes (van een digitale waterpasmeter), klopgeluiden en veel machinaal geweld (er was al een ‘hele-diepe-gatenboormachine’ en een ‘we-gieten-betonnen-vloertjesmachine’ en vandaag is de ‘we-boren-gaten-in-de-nieuwe-vloeren-machine’ aan de slag). En daarboven uit hoor je de godganse dag de radio die echt op standje ‘laatste uurtje op een festival’ staat. En ik ben al mijn hele leven extreem gevoelig voor geluiden. Dit is dus een recept voor een meltdown.

bouwproject

Uitzicht vanuit mijn kantoor

Ik meldde dat al een paar keer op Facebook en Twitter, en dan krijg ik echt hele lieve adviezen: ik kan naar Seats2Meet, ik kan kiezen voor een werkplek bij het Parktheater, of zelfs werken bij mensen thuis. Echt heel erg lief bedoeld. Maar daar zit ook tegelijkertijd het probleem: het is niet dat ik niet ergens anders wil werken; het kan gewoon niet. En niet in de zin van “Nous, gewoon even de schouders eronder, effe doorbijten, kun je best”. Nee, ik kan gewoon echt niet ergens werken waar ik niet alleen ben, waar de ruimte niet van mij is, waar ik niet onbespied kan werken. En ik kan niet omgaan met de veranderingen die een tijdelijke werkplek oplevert. Ik wist dit al toen ik een tiener was en het plan bedacht om voor mezelf thuis te gaan werken.

Als ik erover klaag, vind ik mezelf echt zo’n ontzettend zeikwijf, maar tegelijkertijd snap ik precies wat er in mijn hoofd gebeurt: er is een soort denk-lus waaruit ik niet los kan komen, er is onrust omdat ik niet weet hoe lang het gaat duren; er is overprikkeling door het constante geluid; en er is paniek omdat ik niet mijn werk kan doen zoals ik het voor ogen heb. Ik heb mijn weekenden nu harder dan ooit nodig om totaal tot rust te komen, waardoor dus ook mijn sociale activiteiten (en die heb ik al niet heel erg veel) tot een absoluut minimum zijn teruggebracht. Als na vier uur ‘s middags de werkzaamheden stoppen, kan ik eigenlijk pas beginnen met werken, en mijn werk begint achter te raken, puur door alle stress.

Ik voel het ook aan alles, ik ben weer vaker moe, ik ben weer vaker neerslachtig, ik ben als de dood dat dit de opmaat voor een nieuwe depressie gaat zijn, en daar kan ik echt niks mee; zeker nu alles zakelijk zo goed loopt, wil ik dat per se voorkomen. Maar ik kom er op dit moment zelf even niet uit.

Wat ik zelf kan bedenken, tot nu toe, is de aanschaf van een camper, zodat ik ‘s morgens richting de bossen vertrek en aan het einde van de middag terug kom. Maar dan zit ik met Wifi: hoe kom ik in de bossen aan goede Wifi (want daar ben ik voor mijn werk heel erg afhankelijk van). En bovendien is dit financieel wel een beetje een ingrijpende oplossing.

Een andere optie is om mijn caravan Mona te parkeren op de camping. Maar ook dat is niet ideaal: Mona is erg klein en als het warm is, drijf je naar buiten van de hitte. Dat is niet alleen voor mij niet te doen, maar ook voor de hondjes. Daarnaast krijg ik enorme last van mijn rug als ik in Mona zit te werken. En bovendien is een maandplaats op een camping ook al gauw net zo duur als de huur van een kantoor. En dan word ik ook onrustig, want ik weet dat Mona na een tijdje ook weer naar de stalling moet. Ja, die beren op de weg, ik zie heus wel dat ik die daar zelf neerzet. Maar ja, zo werkt mijn hoofd.

Dus tja, wat te doen? Ik schreef dit blog vooral om het van me af te schrijven. Er is even geen oplossing, het kan even niet anders. Ik schreef het ook om te laten zien dat het leven niet allemaal ‘joepie ik ben autistisch’ is. De nadelen van autisme zijn vaak niet goed te zien, en daarom niet goed te begrijpen. En dus schrijf ik erover…ter leering ende vermaeck.

 

 

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

1 Response to De bouwput bij de buren: overprikkeling en verandering

  1. Emma says:

    Heel erg herkenbaar. Ik ben sinds een week (weer eens) overprikkeld door een buurvrouw die haar kind buiten laat spelen en de hond van haar moeder mee laat rennen/blaffen over de galerij.
    Gecombineerd met uitgaansgeluiden ‘s avonds en krijs/huilen van het kind ‘s nachts, heb ik eigenlijk alleen nachtmerries en een constante “loop” van geluiden in mijn hoofd.
    Ook plaatjes/gedachten/geluiden die in een rijtje langskomen en die ik niet kan stoppen.
    Een gevolg daarvan is dat ik nu eigenlijk (behalve een constante angstige stress) geen sterke prikkels meer binnenkrijg. Ik ruik niet dat de vla die ik eet bedorven is, en hoor het verschil tussen de golven herrie en de wekker niet meer.

    Ook ben ik zo gesloopt van de onrust dat ik de honger-prikkels of dorst-prikkels niet meer voel en niet goed van eten kan genieten, tenzij het héél zoet of vet is (sterk genoeg om toch een prikkel te geven.) Ik eet ook altijd heel ongezond op dat soort momenten.
    Het is binnenkort weer over (hoop ik) maar het is wel heel erg vervelend, zeker omdat je het niet goed kunt aangeven bij anderen en zij het niet snappen/zien of accepteren.
    Ik heb tegenwoordig een bitje tegen het tandenknarsen/klemmen en zet WhiteNoise op, zodra het buurjongetje thuiskomt en begint met blokfluiten (hij is 4, hij heeft geen les, het is gewoon piepen.)

    Gelukkig snappen mijn ouders en een begeleidster wel hoe het voelt en houden er rekening mee, dat is heel fijn. En wie weet kan ik ooit de buurvrouw aan dat lijstje toevoegen.:)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s