Komt een autist bij de dokter…

Twee weken geleden moest ik met mijn moeder mee, naar de maag-darm-lever-arts, voor de uitslag van een onderzoek. Het feit dat ik mee moest, zei eigenlijk al genoeg: het zou geen goede uitslag zijn. Nou ben ik hartstikke goed in medische vertalingen, en ik heb zelf vaak genoeg in een ziekenhuis gezeten om daar geen problemen mee te hebben, maar nu werd er van mij ook een soort van steun en troost verwacht, en dat vind ik moeilijk. 21762890_10214979941357790_8250646751996251141_o

Omdat ik mezelf ken in zulke situaties (ik kan dan soms heel ongevoelig of bruusk reageren), besloot ik maar open kaart te spelen tegen de arts: toen ik mezelf voorstelde, heb ik erbij gezegd dat ik Asperger heb en dat ik soms wat afwijkend kan reageren, maar dat ik wel alles gewoon begrijp. Dat vond de arts fijn om te weten, en dat brak ook het ijs meteen (ik heb daarna het hele consult supernormaal op alles gereageerd, echt textbook-normaal-mens).

De uitslag was niet goed: mama is ziek, ze heeft kanker. Welke soort en wat er verder zou gebeuren, was afhankelijk van de onderzoeken die er in de twee weken daarna zouden plaatsvinden. Dus zaten we met ons hele gezin twee weken in grote spanning.

Gisteren kwamen dan die uitslagen, tijdens een consult met diezelfde arts. Dit keer ging mijn zusje ook mee. Zij is meer een gevoelsmens en zit wat dat betreft beter op één lijn met mama. De afspraak was dan ook: zusje troost en leeft mee, en ik luister naar wat de arts uitlegt. Die regeling werkte bijzonder goed, afgezien van het feit dat mama enorme behoefte had om uitgerekend MIJ te omhelzen en te knuffelen. Nou zou je denken “doe normaal Nous, het is je moeder, het is spannend, zet je er maar een keertje overheen.” Zou ik zelf namelijk ook denken als het om andere mensen ging. Maar daar zit het probleem: ik kan dat dus niet. Is geen onwil, echt niet, maar juist in zulke tijden wil ik echt niet aangeraakt worden, laat staan omhelsd. De enige van wie ik het de afgelopen weken echt fijn vond, was een lieve vriendin, wiens omhelzing zo ontzettend troostend was, dat het echt zalvend werkte. Maar dat is echt een uitzondering.

Even terug naar de uitslagen gisteren. Die waren gunstig, er waren geen uitzaaiingen, maar toch gaat het een spannend en lang traject worden, met bestraling en een operatie. Hopelijk is het na de kerst allemaal achter de rug. Vooral het feit dat er geen uitzaaiingen waren, zorgde voor enorme opluchting bij ons allemaal. En een enorme behoefte bij mama om MET MIJ TE KNUFFELEN. Dus heb ik toch maar een keer diep adem gehaald en met mama geknuffeld. En geprobeerd om het fijn te laten voelen voor mama, want normaal krijg ik altijd te horen dat ik knuffel als een ijskonijn.

Enfin, nu weten jullie het dus.

(Ik heb het verhaaltje net aan mama voorgelezen, ze is het volledig eens met de publicatie. En ze moest erom lachen, om haar volwassen autistische dochter…)

mama

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s