Het is hier nog stééds autistisch – seizoen 2, aflevering 1 en 2 #autismeblog

Het tweede seizoen van ‘Het is hier autistisch’ is inmiddels weer van start gegaan. Na het vorige seizoen, waarover ik blogde (blogje 1, blogje 2) en ook op social media veel heb geschreven, keek ik echt uit naar het nieuwe seizoen. Wat ik er van hoopte? Verdieping, en wat meer herkenning. Dus: meer vrouwen aan het woord, en meer succesvolle zakenmensen, en hopelijk ook wat over relaties. En hopelijk wat minder van de ‘uitzonderlijke gevallen’.

Aflevering 1 van seizoen 2 viel wat dat betreft een beetje tegen; hoewel ik de kunstwerken van vooral Tim erg mooi vond, kon ik me totaal niet herkennen in die bejaarde man uit Amerika. Ik ben vaak nogal bang van dat soort mensen als ik ze in het echt tegen kom, en ook op tv kan ik het niet goed aan, en spoel ik dan liever even verder. Als ik ze niet kan horen, vind ik het vaak ook al goed, dus bij de volgende, Ruurd, heb ik het geluid uitgezet en de ondertiteling aan. Ook daar had ik geen herkenning.

Vreemd genoeg had ik dat wel bij de laatste van het stel, Thomas. Dol op vuur, en verzamelaar van allerlei uiteenlopende dingen. Waaronder spijkers en schroeven, en meteen moest ik aan mijn opa denken, ook een hoarder van allerlei dingen waarvan hij vond dat ze nut en waarde hadden. Op een gegeven moment zei Thomas dat hij soms wel heel erg in de verleiding kwam om bijvoorbeeld de composthoop in de fik te steken, maar dat hij had geleerd dat dat niet mocht. (Mensen uit mijn nabije omgeving denken nu “Hé Nous, jij kent toch ook iemand die dat WEL deed?” en ja, inderdaad… ) Ik vond Thomas een schatje, helemaal toen hij iets recht zette wat Filemon eerder had aangeraakt. Hij zei “Ik vond het niet erg dat je het aanraakte, maar nou zet ik het wel even goed.” Zo doe ik dat dus ook altijd. Anders klopt het niet meer. Dat woord gebruikte hij ook, ‘kloppen’.

Kort samengevat: de eerste aflevering was goed te doen, mooi in beeld gebracht door Filemon, maar helaas voor mij met erg weinig herkenning.

En toen keek ik vandaag aflevering 2. Het begon al goed, want het ging over relaties. Om meteen daarna mijn geloof te verliezen, want er kwam in het voorstukje meteen een apart figuur voorbij die hield van zijn twee plastic figuren: een draak en een T-rex, waaraan hij echt heel veel menselijke kenmerken toekende (ze moesten in de auto blijven wachten bij het spoor, want anders zouden ze een beetje gevaar kunnen lopen, zo dicht bij de trein.)

Maar goed, het werd toch leuk: een bezoekje aan een Chill Auti-café, een plek waar jongeren met autisme bijeen kwamen om op stap te gaan. Kort interview met een jongen in een mooi pak, want hij was helemaal geobsedeerd door James Bond. Prachtige figuur, ook gewoon toegeven dat een vriendin wel op het wensenlijstje stond, maar dat het eigenlijk een beetje moeilijk was, want er was weinig ruimte om óók nog van iemand anders te houden, naast zijn obsessie voor K-3, Bassie en Adriaan en dus James Bond. Maar ik kreeg wel een goed gevoel bij dat segment; als jongere had ik het misschien zelf ook wel fijn gevonden om daar naartoe te gaan.

Toen die man met die rare plastic draken, ik heb het fast forward gekeken, hij was me echt te onbehouwen, en te stereotiep, dat vond ik jammer. Ik heb mijn autisten graag met een snuifje herkenbaarheid, en dat had ik hier niet.

Toen kwam voor mij het meest interessante deel, over Peter en Jolanda, al jaren een stel en pas de laatste jaren echt goed in de gaten waarom het soms zo moeilijk liep. Peter had ook de leiding tijdens een groepsgesprek van andere autisten over relaties. Jammer dat Filemon daar niet wat verder op in is gegaan, daar zaten namelijk ook twee vrouwen bij, en die had ik graag wat langer aan het woord gezien. Mooi vond ik hoe Jolanda uitsprak waar het eerder had gekneld in hun relatie, en hoe ze dat nu, na de diagnose, niet meer als een probleem zagen, omdat er gewoon wat meer begrip was.

En als laatste ging Filemon terug naar de zorgboerderij waar we in de eerste aflevering kennis hadden gemaakt met Thomas. Dit keer ging het om Mats, die al sinds zijn vijfde redelijk zelfstandig op de woonboerderij woonde, maar wel omringd door medebewoners. Verzamelaar en weter van alles en niks, en een joviale kerel, maar wel eentje zonder relatie, want daar zat toch wel een knelpuntje. Ik vond hem bijzonder om te zien, maar ook hier weer weinig herkenning. En dat is, het moge duidelijk zijn, toch echt iets wat ik graag zou willen zien. Vrouwen met succes. Ik weet zeker dat ze bestaan, want ik stond een paar jaar geleden in een boek over dat soort vrouwen met autisme, dus het kan wel, ze zijn er echt. Vrouwen met hoge functies bij grote bedrijven, vrouwen die schrijver zijn, of vertaler. Die voor de provincie werken, of belangrijk werk bij een grote gemeente in het midden van het land verrichten. Maar wie weet, er komen nog meer afleveringen. Misschien dat ik dan krijg wat ik zoek… HERKENNING!!!!

DMqh7H4W4AArBKv

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s