‘Doe nou eens leuk mee…’ uit je comfortzone met autisme

Afgelopen woensdag ‘moest ik uit mijn comfortzone’. Het zat zo, we hadden de algemene ledenvergadering van ons broodfonds, en omdat we nog een jonge groep zijn, moeten we elkaar nog een beetje leren kennen. Eerder deden we dat al met een avondje toepen, en een avondje borrelen met een spelletje waar we in groepjes elkaar wat dingen over onszelf vertelden.

comfortzoneDit keer ging het anders: we waren met ongeveer 40 mensen en er waren twee ‘spelleidsters’. Eerst kregen we uitleg van de ene dame: als zij haar arm omhoog deed, moest je stil worden, en op het moment dat je het zag, moest je dan ook zelf je arm omhoog doen. Dat is een bekende gesprekstechniek. Lijkt allemaal prima, maar voor mij begint dan al het gedoe, want “who died and made you the boss of me?”

Op een goede dag zijn dit soort dingen al niks voor mij, maar net na het tweedaagse vertaalcongres was dit echt het laatste waar ik zin in had. Maar goed, mama heeft mij netjes opgevoed, dus op de tanden bijten en doorgaan.

De spelleidsters legden uit dat we allemaal ‘uit onze comfortzone moesten’. Dat vind ik altijd zo’n gek ding: waaróm moeten we uit onze comfortzone? Ik ben echt op mijn allerbest binnenin mijn comfortzone, en heel slecht daarbuiten. Nou is ‘buiten mijn comfortzone’ voor mij toch al een ruim begrip, want alles buiten mijn voordeur is al ‘buiten de comfortzone’. Maar ook voor mensen zonder autisme snap ik niet waarom het nodig is dat ze buiten die comfortzone gaan. Mag ik dan even een uitleg over waarom dat goed is, wat dat oplevert? Want je ziet dat vaak staan op tegeltjes en plaatjes, maar mij persoonlijk zegt het in concrete termen echt helemaal niks. (Net zoals ‘in je kracht gaan staan’, maar dat terzijde). Volgens mij is het het leukst als iedereen zich op zijn gemak voelt, en niet als je rare, ongemakkelijke opdrachten moet doen.

Na afloop van de oefeningen stonden de twee dames die de oefeningen hadden georganiseerd even te debriefen. Overigens wil ik zeggen dat ik de dames buiten hun rol als spelleider erg aardige dames vind. Zij hadden gewoon een taak gekregen en waren daarmee aan de slag gegaan, dat snap ik ook heus wel. En dan heb je toevallig zo’n lastige autist in je groep, die ook nog eens niet van het ‘verlegen, bescheiden type’ is. Enfin, terug naar het verhaal, ze stonden te debriefen terwijl de rest pauze aan het houden was. Ik had me echter even teruggetrokken aan de andere kant van de zaal.

“Ja, iedereen vond dat lastig, uit je comfortzone, maar uiteindelijk vond iedereen het toch leuk,” zei de ene dame tegen de andere. En dat was een heel goed moment geweest om mijn schouders op te halen en weg te lopen. Maar neeeeee…. Zo ben ik dus niet. “Nee.” zei ik, vanuit de andere kant van de zaal. “Wat bedoel je?” vroeg ze. “Nee, niet iedereen vond het leuk, ik vond het stom,” zei ik. “Nou, dan ben je de uitzondering”, zei zij weer. Toen had ik eigenlijk moeten zeggen dat ik de enige was die het eerlijk durfde te zeggen. Maar goed, toen ben ik maar weggelopen. Ik had er de kracht niet meer voor, en ik weet vrij goed wanneer ik mijn ‘battles moet picken’.

Wat wil ik nou eigenlijk met dit verhaal? Dat weet ik eerlijk gezegd niet zo goed. Ik wil laten zien dat socializen moeite kost. Dat ik niet met opzet ‘lastig’ ben of ‘tegenwerk’. Ik wil heel graag meedoen met de rest van de mensen, maar soms lukt het gewoon niet. Ik wil me dan ook niet verschuilen achter mijn autisme, maar het is wel een verklaring van waarom het soms niet lukt om lekker mee te draaien met de groep.

Uiteindelijk werd het nog een hele constructieve vergadering, met gezellige wijntjes en kletspraat achteraf. Waarin ik dan persoonlijk veel meer leer over mijn medeleden dan tijdens zo’n motiveringssessie…

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to ‘Doe nou eens leuk mee…’ uit je comfortzone met autisme

  1. Autigevoel says:

    Je beschrijft het helemaal goed. Je doet het daar ook helemaal goed, misschien zelfs wel te goed, beter in sociaal opzicht dan dat je voor je eigen belang opkomt. Dat kan en mag natuurlijk maar dat kost ook weer wat. En die begeleidsters, tja. Inderdaad ook ik heb geen comfortzone, of nee, die heb ik wel, maar die ziet nooit iemand want zodra er iemand is ben ik al uit mijn mijn comfortzone. Nou op geliefde en huisgenoot H. Na dan, die zie dat wel, maar die kan me ook zo uit mijn comfortzone stoten.

  2. miek van putten says:

    Z o helemaal JIJ.en ondanks dat je je best doet val je toch buiten de boot bij de meeste ,Ook ik heb er jaren over gedaan ,je te begrijpen. Blijf zoals je bent . Geweldige meid .xxx

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s