Mensen kijken

Afgelopen week zaten we in de auto: zusje V, nichtje F en ik. F had al een paar keer iets gezegd over de reclameborden die hier in de stad staan voor Park Hilaria, de grote kermis van Eindhoven. Ze zei dat ze er niet naartoe wilde, en toen zei ik dat ik wel graag een keer naar een ‘blauwe kermis’ zou willen: dat zijn speciale uren op de kermis waarop de felle lichten en de harde muziek zachter staan of zelfs uit, zodat mensen die niet goed tegen allerlei prikkels kunnen (autisten etc.) ook een keertje naar de kermis kunnen.

Nou, dat was nou ook weer niet de bedoeling, vertelden de huisgenoten. Want het leukste van de kermis is toch wel: mensen kijken. Totale verbazing op mijn gezicht: hoezo is dát het leukste van een kermis? Het leukste van een kermis is toch de bewegende attracties? En de suikerspinnen en vette hap? Maar toch niet de mensen?

Ik ga zelden naar de stad. Puur en alleen om de mensen. Ik zie namelijk alles, weinig ontsnapt mijn blik. En dus loop ik de hele tijd over straat, meningen te hebben over alle mensen die ik zie. (En ik zou graag willen zeggen dat dat aardige meningen waren, maar nee, ik ben in mijn hoofd helemaal niet aardig). Ik denk voortdurend: “mijn hemel wat een lelijke jurk, doe eens wat aan je haar, doe make-up op, pffff roken op straat wat goor, mijn god wat heb jij vanmorgen gedacht toen je voor de kledingkast stond, hoezo zijn badslippers met sokken weer in de mode, wie heeft jou verteld dat je wenkbrauwen zo mooi zijn…” Maar ik denk ook “ik ben veel te dik voor deze wereld, ik zie er niet uit, ik ben lelijker dan al deze mensen, waarom heb ik vanmorgen dit aangetrokken nou ben ik nog dikker”, enzovoorts enzovoorts. Dat hou ik nooit lang vol, dus ik ben meestal binnen een uur weer thuis. profielfoto

Daarom lijkt het me heerlijk om naar zo’n kermis te gaan als er niks te beleven valt. Heerlijk, in mijn eentje in een draaimolen, of een botsauto. Ik hoef niet zo nodig spanning en sensatie mee te maken, alleen genieten van de rust en toch iets doen wat hele volksstammen zo graag doen. Erbij horen in mijn gedrag, maar niet fysiek. Dat wilde ik vroeger al, als een vlieg op de muur mee kunnen doen, kunnen luisteren naar wat mensen te vertellen hadden, zonder dat ik me fysiek onder de mensen hoefde te begeven. Ik wilde vaak mijn zus of vriendinnen gewoon een camera meegeven op stap, zodat ik wel wist wat er was gebeurd, zonder dat ik mezelf hoefde bloot te stellen aan de lichamelijke prikkels. Tegenwoordig stuur je dan gewoon een drone op pad, maar in mijn jeugd ging dat niet. Ik bleef dan ook vooral vaak thuis.

 

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

1 Response to Mensen kijken

  1. Autigevoel says:

    Goed stukje, heel herkenbaar. Kermissen doen eigenlijk overal pijn. En leuke foto ook.

Leave a Reply to Autigevoel Cancel reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s